Τζίνα Ρόουλαντς: «Δεν αντέχω το poker face. Όλοι μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς σκέφτομαι»

Με τον ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη Τζον Κασσαβέτη αποτελούσαν ένα από τα πιο όμορφα και ταλαντούχα ζευγάρια του…
Χόλιγουντ. Εκείνος ήταν ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός με καταγωγή από την Ζαγορά του Πηλίου. Εκείνη ήταν μια γυναίκα γοητευτική, χαρισματική, εξαιρετική ηθοποιός.  Υπήρξε πριν απ’ όλα μια από τις ωραιότερες γυναίκες που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στη βιομηχανία. Μαζί η απόλυτη μούσα του Τζον Κασσαβέτη.  Αρκεί να δει κάποιος τις ταινίες τους. Τα Πρόσωπα, τη Γκλόρια, Οι Ασύλληπτοι, Μίνι και Μόσκοβιτς, Μια Γυναίκα Εξομολογείται, Ένας Δολοφόνος στο Πλήθος, Νύχτα Πρεμιέρας.

 

 

Μια από τις εκθαμβωτικής γοητείας γυναίκες του κόσμου, η Τζίνα Ρόουλαντς εξακολουθεί μέχρι σήμερα στα 88 της χρόνια να τραβά σαν μαγνήτης τα φώτα της δημοσιότητας. Βραβευμένη με 2 Χρυσές Σφαίρες και με 4 Βραβεία Έμμυ και έχοντας χάσει κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια της δυο φορές το όσκαρ,  πρωταγωνίστησε σε 10 ταινίες του συζύγου της.

 

Η Τζίνα Ρόουλαντς γεννήθηκε στο Μάντισον του Γουισκόνσιν το 1930. Γονείς της ήταν η Μαίρη Έλεν Νιλ κι ο Έντγουιν Μάργουιν Ρόουλαντς, τραπεζίτης, μέλος του νομοθετικού γραφείου του Γουινσκόνσιν και μέλος του προοδευτικού κόμματος του Γουισκόνσιν.

Η οικογένειά της μετακόμισε στην Ουάσινγκτον το 1939, και το 1942 στο Μιλγουόκι του Γουισκόνσιν. Η ηθοποιός φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Γουινσκόνσιν από το 1947 ως και το 1950, όπου ήταν δημοφιλής για την ομορφιά της. Μετά την αποφοίτησή της η Ρόουλαντς πήγε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει υποκριτική στην Αμερικανική Ακαδημία των Δραματικών Τεχνών.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, η Ρόουλαντς συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις που παρουσιάζονταν στο Θέατρο της Πρόβινσταουν. Έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ στη θεατρικό του Τζορτζ Άξελροντ Εφτά Χρόνια Φαγούρας κι έπειτα περιόδευσε με το θίασο στην αμερικανική επικράτεια. Από το 1955 κι έπειτα, η ηθοποιός εμφανίστηκε ως γκεστ σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές όπως: Robert Montgomery Presents, Appointment with Adventure, Kraft Television Theatre και Studio One. Το 1956 συμπρωταγωνίστησε με τον Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον στη θεατρική παράσταση Middle of the Night κι εμφανίστηκε με το σύζυγό της Τζον Κασσαβέτη σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Johnny Staccato.

Κατά τη δεκαετία του ’60 υποδύθηκε την κωφάλαλη σύζυγο του Ρόμπερτ Λάνσινγκ στη δραματική σειρά 87th Precinct, που προβλήθηκε για ένα χρόνο από το 1961 εώς και το 1962, καθώς και στη σειρά Target: The Corruptors!. Συμμετείχε επίσης ως γκεστ στις σειρές: The Lloyd Bridges Show, Breaking Point και Alfred Hitchcock Hour. Το 1967 έλαβε το ρόλο της κοσμικής Αντριέν Βαν Λάιντεν στην σαπουνόπερα Πέιτον Πλέις. Κατά τη δεκαετία του ’70 συνέχισε τις τηλεοπτικές εμφανίσεις κυρίως ως γκεστ σε σειρές και τηλεταινίες όπως το: Strangers: The Story of a Mother and Daughter όπου ερμήνευσε το ρόλο της καρκινοπαθούς κόρης της Μπέτι Ντέιβις.

Η Ρόουλαντς έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1958 στην ταινία The High Cost of Loving και μετά από μερικούς δευτερεύοντες ρόλους σε διάφορες ταινίες, σκηνοθετήθηκε για πρώτη φορά από το σύζυγό της Τζον Κασσαβέτη το 1963 στην ταινία Σε Περιμένει το Παιδί μας (A Child is Waiting). Έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα για την ταινία του Κασσαβέτη Πρόσωπα (Faces) το 1968 κι η συνεργασία τους συνεχίστηκε με τις ταινίες: Οι Ασύλλυπτοι (Machine Gun McCain, 1969), Μίνι και Μόσκοβιτς (Minnie and Moskowitz, 1971), Μια Γυναίκα Εξομολογείται (A Woman Under the Influence, 1974) (για την οποία έλαβε βραβεία κριτικών Χρυσή Σφαίρα και την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου χάνοντας από την Έλεν Μπέρστιν), Ενας Δολοφόνος στο Πλήθος (Two-Minute Warning, 1976), Νύχτα Πρεμιέρας (Opening Night, 1977), Γκλόρια (Gloria, 1980) (για το οποίο έλαβε τη δεύτερή της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, χάνοντας από τη Σίσι Σπέισεκ), Η Τρικυμία (Tempest, 1982) (βασισμένο στο θεατρικό του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και γυρισμένο στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Πολ Μαζούρσκι) και Ερωτική Θύελλα (Love Streams, 1984) το οποίο έλαβε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Δείτε μία συνέντευξή της από το 1981:

δείτε τη συνέχεια